Reisverslag Malawi,  Safari Secrets reizigers Robbert en Sylvia

Fragment uit een reisverslag van Safari Secrets-reizigers

Kwetsbaar evenwicht; de kringloop van jouw eigen wereld

We zijn nog een taxirit van zo’n twee uur verwijderd van vertrek uit Malawi, het land dat we in de afgelopen twee weken een beetje hebben leren kennen. Een land waar je permanent de geur van haardvuur ruikt, omdat overal in de dorpen houtskool gemaakt wordt door dorpsbewoners om op te koken. De bewoners roken vis voor de deur en uit de klei van de Afrikaanse grond bakken ze bakstenen, die worden afgebakken in zelfgebouwde ovens. 

Je ruikt overal fik en je ziet het. Uitkijkend over het landschap kringelen her en der rookpluimpjes omhoog. 

In elk dorp waar je langsrijdt zie je dieren scharrelen tussen kinderen die op blote voeten spelen, zitten, rennen, hangen. Bij de waterpomp van de dorpen is altijd activiteit. En voor de huizen en hutjes zitten mensen te werken.

Terwijl dit landschap aan ons voorbijtrekt op de terugweg naar het vliegveld, trekken ook de herinneringen aan onze bijzondere reis in gedachten voorbij.

Het safarispel van zoeken en vinden. De verslaving, vergelijkbaar met die in een casino. Verlies of winst, beide hebben hetzelfde resultaat: je wilt meer. De leeuwen, de onvoorspelbare olifanten, de luidruchtige nijlpaarden, de metershoge termietenheuvels, prachtige zebra’s, unieke wilde honden en speelse cheeta’s.

Waanzinnige locaties die we nooit zelf hadden gevonden. We kwamen er, doordat Frank ze kent en weet hoe je dit soort reizen aan moet en wilt pakken. Het warme welkom overal en verwennerijen als een bush breakfast en sundowners op prachtplekken. De talloze kleurrijke vogels en het spelen met de camera om de mooiste foto’s te krijgen. En de mensen… de mensen.

Rijdend langs de weg trekken ook de mensen aan ons voorbij, spullen balancerend op het hoofd. Achter elk gezicht zit een verhaal. Net als bij de lodgemedewerkers die we ontmoetten. Het verhaal van de man die als weeskind toch zijn weg vond naar educatie en een baan in een safarilodge. Die ooit – zo is zijn droom – kapitein is van een groot passagiersschip. En die voor de benodigde opleiding spaart door te werken als safarigids in een motorbootje. 

Het verhaal van de safarigids die, als wij hem zien, al eenenveertig dagen weg is van vrouw en kind. Zij wonen op – voor ons – een paar uur rijden. Voor hem is het een zweterige, stoffige dag hoppen van bus naar bus, die ze hier graag volstoppen met meer mensen dan past. 

En deze mensen zijn de lucky ones. Zij hebben een goede baan bij de lodges en safariorganisaties. En hun vrouwen kregen dat bij de scholen die de safariorganisaties bouwden in hun dorpen.

Het lijkt allemaal ons kent ons, maar feitelijk is het onderdeel van een kwetsbaar systeem van geven en nemen. Behoud en toekomst, dat is het hoofddoel. 

Nu ik hier zelf ben en zie hoe het werkt snap ik het. De beheerder van de Afrikaanse wildparken wil behoud van de flora en fauna. Maar dan móet er iets teruggegeven worden aan de dorpen en diens bewoners. Want zij zijn het die de parken en wateren anders compleet leeg stropen, kappen, plukken en eten. Logisch, een mens moet eten. En hout hebben om op te koken als elektriciteit schaars is.

De Afrikaanse wildparkbeheerder heeft safariorganisaties nodig die teruggeven aan de dorpen. In werkgelegenheid, handel, voorzieningen en educatie. En de safariorganisaties hebben buitenlandse reisagenten als Safari Secrets nodig om toeristen binnen te brengen die daar het belang van zien. Die er hun geld uitgeven. Die komen om te bewonderen wat de wildparkbeheerder probeert te behouden en tegelijk een extra koffer vol schoolspullen meenemen. 

Ik snap het. Het is een kwetsbaar evenwicht. Een die in balans móet blijven. Voor behoud van het leven in de parken, voor de mensen, voor het land, voor de wereld. De wereld waarin jij leeft en die jij wilt achterlaten voor je kinderen en diens kinderen. Duurzaam reizen is een positieve bijdrage leveren aan de kringloop van jouw eigen wereld.